''Κάποιες φορές υπάρχουν άτομα που γεννιούνται διαφορετικά και άλλα που γεννιούνται κανονικά. Κάποιοι γονείς είναι πολύ αυστηροί με τα παιδιά τους και είναι χαρούμενοι με αυτά. Όποια επιλογή να κάνουνε την δέχονται πάντα, όποια επιλογή να είναι αυτή. Υπάρχουν και οι γονείς όμως που οι επιλογές των παιδιών τους τους μοιάζουν παράξενες και δεν τις δέχονται.
Οι σωστοί οι γονείς αποδέχονται τις επιλογές των παιδιών τους εφόσον είναι αυτά ευτυχισμένα. Αποδέχονται τα ελαττώματα και την διαφορετικότητα τους. Καλούν τα παιδιά να κλάψουν στην αγκαλιά τους και τα αγαπάνε. ΠΑΝΤΑ. Ότι και να είναι, με όποιες προτιμήσεις και να έχουν.
Υπάρχουν και οι γονείς που δεν δέχονται όμως τις επιλογές τους, δεν συζητάνε μαζί τους για τα θέματα που τους απασχολούν,τα καταπιέζουν και προσπαθούν να τα βάλουν για αυτούς στον ''σωστό δρόμο'' παραπέμποντας το γεγονός αν αυτά είναι ευτυχισμένα ή όχι σε αυτόν τον δρόμο. Αυτό φέρνει καταπίεση, στενοχώρια, άγχος και δυστυχισμένα βλέμματα στα παιδιά. ΑΥΤΟΙ ίσως να μην έπρεπε να γίνουν ποτέ γονείς.''
Τα παραπάνω μου τα διηγήθηκε ένα άτομο που ξέρω και αγαπώ. Που λατρεύω και θα εκτιμώ και θα είμαι περήφανος για πάντα. Ένα αγόρι 17 χρονό που ζει που την λέξη ΜΑΝΑ την ''μετακόμισε'' σε ένα πρόσωπο που δεν το γέννησε αλλά του έδωσε τις σωστές αξίες. Που πέρασε πολλά. Που δεν πρόκειται να εγκαταλείψω ΠΟΤΕ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου