ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ, Ο ΝΤΙΝΟΣ - Η στιγμή που κατάλαβα ότι η σιωπή είναι επιλογή

 

Υπάρχουν στιγμές που δεν έρχονται με θόρυβο.
Δεν συνοδεύονται από μεγάλες αποφάσεις ή δραματικές σκηνές.
Έρχονται αθόρυβα, όταν κάθεσαι μόνος σου και, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να βλέπεις τη ζωή σου πιο καθαρά απ’ ό,τι πριν.

Για μένα, αυτή η στιγμή ήρθε γύρω στο 2015.

Ήταν λίγο μετά το τέλος μιας μακροχρόνιας σχέσης. Ένας χωρισμός που, τότε, τον έβλεπα μόνο ως προσωπική αποτυχία. Είχα μπει σε ένα έντονο ερωτικό και συναισθηματικό μπέρδεμα, ένα είδος “τρικυμίας”, και μέσα σε όλο αυτό άρχισα – ίσως για πρώτη φορά τόσο ειλικρινά – να σκέφτομαι τη ζωή μου συνολικά.

Είχα μείνει άνεργος για μήνες.
Η ανασφάλεια δεν ήταν πια θεωρία, ήταν καθημερινότητα.
Και σιγά-σιγά άρχισα να καταλαβαίνω κάτι που μέχρι τότε δεν ήθελα να δω: ότι πολλές προσωπικές ρωγμές δεν γεννιούνται μόνο μέσα στο σπίτι ή μέσα σε μια σχέση. Δημιουργούνται και από τον κόσμο γύρω μας. Από το πόσο δύσκολο είναι να σταθείς, να αναπνεύσεις, να κάνεις σχέδια.

Εκείνη την περίοδο άρχισα να παρατηρώ πιο προσεκτικά.
Την εργασία.
Την ανεργία.
Την έλλειψη προοπτικής.
Τον φόβο που σιγά-σιγά γίνεται κανονικότητα.

Και τότε ήρθε η μεγάλη συνειδητοποίηση: η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Μέχρι τότε, όπως πολλοί, πίστευα ότι το να “μην παίρνεις θέση” σε προστατεύει. Ότι σε κρατά ασφαλή, έξω από συγκρούσεις. Όμως όσο περισσότερο κοίταζα γύρω μου, τόσο πιο ξεκάθαρο γινόταν ότι η ουδετερότητα είναι κι αυτή θέση. Και συνήθως ευνοεί εκείνον που ήδη έχει δύναμη.

Το βλέπω ακόμα και σήμερα, όταν ακούω να λένε:
«Δεν θέλουμε να το κάνουμε πολιτικό».

Αλλά σχεδόν όλα είναι πολιτικά.
Η εργασία.
Η υγεία.
Η τέχνη.
Η πρόσβαση.
Η σιωπή.

Όταν δεν μιλάς για τον πόλεμο, για τη γενοκτονία, για τη φτώχεια, για την πείνα, για τις ανισότητες, δεν σημαίνει ότι αυτά παύουν να υπάρχουν. Σημαίνει ότι επιλέγεις να μην τα κοιτάξεις. Και αυτή η επιλογή έχει συνέπειες.

Για μένα, εκείνη η περίοδος δεν με έκανε “πολιτικοποιημένο” με την κομματική έννοια. Με έκανε συνειδητό άνθρωπο. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι αν η τέχνη – οποιαδήποτε τέχνη – δεν συνομιλεί με την πραγματικότητα, τότε μένει διακοσμητική. Όμορφη ίσως, αλλά άδεια.

Πιστεύω βαθιά ότι η τέχνη δεν χρειάζεται να δίνει λύσεις.
Χρειάζεται όμως να θέτει ερωτήματα.
Να ενοχλεί.
Να ανοίγει ρωγμές.

Και πιστεύω εξίσου βαθιά ότι η εκπαίδευση και η παιδεία είναι ο μόνος δρόμος για να γίνονται τα πράγματα, έστω λίγο, καλύτερα. Όχι από τη μία μέρα στην άλλη. Αλλά μέσα από ανθρώπους που σκέφτονται, αμφισβητούν και δεν αποδέχονται τη βαρβαρότητα ως “φυσική κατάσταση”.

Εκεί, κάπου ανάμεσα σε έναν χωρισμό, την ανεργία και τη σιωπή, κατάλαβα ότι δεν ήθελα να είμαι αμέτοχος. Όχι γιατί είμαι καλύτερος από άλλους. Αλλά γιατί δεν άντεχα άλλο να προσποιούμαι ότι δεν βλέπω.

Αυτή ήταν η αρχή.
Όχι της μουσικής ακόμη.
Αλλά της φωνής.