Από τα δεκαέξι μου χρόνια ζω με την αναπηρία μέσα στο σπίτι.
Ο πατέρας μου, σταδιακά, έχασε τη δυνατότητα να περπατά, ήρθαν η καρδιά, τα πνευμόνια, η επιληψία. Μια καθημερινότητα που δεν είναι εξαίρεση· είναι μια πραγματικότητα που τη βίωσαν και τη βιώνουν χιλιάδες οικογένειες.
Σε πολλές περιπτώσεις, μια τέτοια συνθήκη διαλύει σχέσεις. Και είναι ανθρώπινο. Καμία γυναίκα, κανένας άνθρωπος, δεν είναι υποχρεωμένος να αντέξει κάτι τόσο βαρύ.
Στη δική μας περίπτωση, όμως, συνέβη το αντίθετο. Δεν μας χώρισε. Μας ένωσε.
Και όσο η ζωή έφερνε νέες δυσκολίες, τόσο δέναμε περισσότερο. Με εντάσεις, με διαφωνίες, αλλά με αποδοχή, αγάπη και περηφάνια.
Τα τελευταία χρόνια, ήρθε και η δική μου σωματική δοκιμασία. Η μέση μου. Τα όρια. Το να μην μπορώ να κάτσω πάνω από μία ώρα.
Κι όμως, δεν σταμάτησα. Έγραφα μουσική ξαπλωμένος. Έψαχνα εφαρμογές, προγράμματα, τρόπους να προσαρμόσω την τέχνη μου στο σώμα μου — όχι το σώμα μου στην τέχνη. Γιατί το να δημιουργείς δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη.
Μέσα σε όλα αυτά, ήρθε και η κατάθλιψη.
Η κατάθλιψη που σε κάνει να κλαις χωρίς προφανή λόγο. Ακόμα και βλέποντας μια κωμωδία.
Κι όμως, αυτό το κλάμα είναι λυτρωτικό. Γιατί σημαίνει ότι αισθάνεσαι. Και το να αισθάνεσαι — ακόμα και λύπη — δεν είναι αδυναμία. Είναι ζωή.
Η κατάθλιψη δεν είναι ντροπή. Δεν είναι «χαρακτήρας». Δεν είναι τεμπελιά.
Είναι μια χημεία στον εγκέφαλο που διαταράσσεται. Και όπως κάθε σωματική ασθένεια, έτσι κι αυτή χρειάζεται φροντίδα. Ειδικούς. Και, όταν χρειάζεται, φαρμακευτική αγωγή. Αυτό δεν σε κάνει λιγότερο δυνατό. Σε κάνει υπεύθυνο απέναντι στον εαυτό σου.
Η δημιουργία, για μένα, είναι τρόπος επιβίωσης.
Αλλά δεν χρειάζεται όλοι να είμαστε μουσικοί.
Αν δεν δημιουργείς με τέχνη, μπορείς να δημιουργήσεις με μια κουβέντα. Με έναν φίλο. Με έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι.
Το συναίσθημα, όταν το διοχετεύεις, δεν σε καταπίνει. Σε ελευθερώνει.
Και αυτό είναι το μήνυμα:
Δεν παραδίδουμε τα όπλα. Προσαρμοζόμαστε. Μιλάμε. Ζητάμε βοήθεια. Αγαπάμε. Και συνεχίζουμε.
Η κατάθλιψη με έκανε να κλαίω συχνά.
Ακόμα και βλέποντας μια κωμωδία.
Κι όμως, αυτό το κλάμα ήταν λυτρωτικό. Γιατί σήμαινε ότι αισθανόμουν.
Και το να αισθάνεσαι — ακόμα και λύπη — δεν είναι αδυναμία. Είναι ζωή.
Παλεύω με την κατάθλιψη και θέλω να απαλλαγώ από αυτή.
Αλλά ένας τρόπος να τη διαχειριστείς είναι να καταλάβεις ότι το συναίσθημα δεν είναι εχθρός. Όταν το διοχετεύεις, δεν σε καταπίνει· σε ελευθερώνει.
Η κατάθλιψη δεν είναι ντροπή.
Δεν είναι χαρακτήρας.
Δεν είναι «έλλειψη θέλησης».
Είναι μια χημεία στον εγκέφαλο που διαταράσσεται. Και όπως κάθε σωματική ασθένεια, έτσι κι αυτή χρειάζεται φροντίδα. Ειδικούς. Και, όταν χρειάζεται, φαρμακευτική αγωγή. Αυτό δεν σε κάνει λιγότερο δυνατό. Σε κάνει υπεύθυνο απέναντι στον εαυτό σου.
Η δημιουργία, για μένα, είναι τρόπος επιβίωσης.
Αλλά δεν χρειάζεται όλοι να είμαστε καλλιτέχνες.
Αν δεν δημιουργείς με τέχνη, μπορείς να διοχετεύσεις το συναίσθημα σε μια κουβέντα. Με έναν φίλο. Με έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι.
Μίλα.
Ζήτα βοήθεια.
Δεν είσαι μόνος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου